Virgil Gheorghiu is een schrijver die een boek schreef dat de merkwaardige titel ‘Het vijfentwintigste Uur‘ heeft.. Het uit het Frans vertaalde boek handelt over een Roemeense boerenzoon, Johann Moritz, die in de Tweede Wereldoorlog de pech heeft om steeds aan de verkeerde kant te staan van het prikkeldraad. Hij is, ik zeg het met enige ironie, een soort van sukkel die steeds weer gepakt wordt. Eerst wordt hij voor Jood aangezien, een ‘beschuldiging’ waar hij maar niet van af komt en verder op in het boek wordt hij vervolgd omdat hij een nazi zou zijn. Dat laatste overkomt hem na de oorlog in één der Duitse interneringskampen voor al dan niet vermeende nazistische oorlogsmisdadigers. Gelazer alom, en als simpele ziel lijdt hij verschrikkelijk onder de tortuur die hem wordt aangedaan. Ik vertel er hier over omdat ik het ben gaan lezen, na het voor €4,50 inclusief verzendkosten, antiquarisch te hebben aangeschaft, daar één van mijn klanten tijdens de opname van het interview ‘van zijn leven’ er over begon. Hij vertelde erover toen ik hem expliciet naar een boek had gevraagd dat veel indruk op hem heeft gemaakt. De man, die ik Wim zal noemen, is een fantastisch leraar, een verwoede lezer en ook … een fanatiek aanhanger van AZ (maar dat terzijde). Zo is het toch geweldig dat een boek dat (in 1967) zelfs verfilmd is met Anthony Quinn onder de Franse titel La vingt-cinquième heure, opduikt bij de prachtinterviews (ik kan niet anders zeggen) die ik mag filmen. Ik ben nu dus inderdaad ook dat boek aan het lezen en vind het (ik moet nog een pagina of 60 lezen) langdradig, maar ben wél onder de indruk van hoe zwaar en onmenselijk ook de geallieerden omgingen met die duizenden en nog eens duizenden verdachten, die om de één of andere reden nog rond 1946 vast zaten op verdenking van oorlogsmisdaden. Uiteraard zaten er ook onschuldige mannen en vrouwen bij. Het boek heeft een wat cynische ondertoon door min of meer te stellen dat er geen rechtvaardigheid bestaat en elke staat (dus ook de geallieerde staten) systematisch onschuldigen bestraffen kan door zich op wetten en regelmatigheden te beroepen. Nu schiet me meteen de keiharde Nederlandse behandeling van onze landverraders en NSB’ers en anderen die op de één of andere manier met de nazi’s hebben samengewerkt en zijn gepakt, te binnen. Het is niet een tot optimisme stemmend boek, maar voor Wim, zo toen in 1959 de Nederlandse vertaling verscheen (nota bene met een omslagontwerp van Dick Bruna), was het een Eye-opener. Het zegt natuurlijk iets over onze visie op de strijd tegen de nazi’s waarbij veel heldhaftig en dapper is gestreden en ‘wij’ samen met de geallieerden het morele gelijk aan ‘onze’ kant hadden. Dat heeft dus ook wel een betrekkelijke kant.


read more

zondags aan de slag

Erg enthousiast ben ik nu bezig met het monteren van een portret van een zeer interessant man… Ik heb al het materiaal,  dat het lange gesprek met hem opleverde, op de PC gezet en ben dus aan het monteren. Een heidense klus. En dat op zondag. Alsof je nog steeds in gesprek bent met de geïnterviewde, terwijl het echt allemaal al een week achter ons ligt. Elke uitspraak, elk antwoord op een vraag, soms lange uitweidingen, het is zeer boeiend en dus interessant. De zondag wordt zo toch bijzonder nuttig.

En dan is het toch een mega-klus, waarbij ik snel goede keuzes dien te maken: dat is nu een soort eerste taak die ik me als eerste stel. Ik leer het wel, en het besef dat elke persoon die ik mag interviewen voor een portret anders is en een toch een andere aanpak of benadering vergt of zelfs vereist is toch ook een noodzakelijkheid. Fingers crossed dat het goed afloopt; het monteren is elke keer spannend. Aan de ene kant is het steeds weer Kill Your Darlings, alhoewel bij mij het toch weer anders is. Het product dat ik maak is vooral bedoeld om lange gesprekken te laten zien. Ik hoef niet snel te monteren. Dat dien ik me nog steeds voor ogen te houden. Ik maak geen documentaire, ik ben niet bezig voor een groot publiek.


read more

Anders dan misschien de indruk is die krijgt als je deze website en de naam van de website HuubFilmt.nl bekijkt, resp. ziet, gaat het hier niet over het ik, maar over het JIJ, de ander, U of in ieder geval de persoon die ik voor een portret mag interviewen. Althans: jij/u bent het doel, jij/u bent de persoon die deze website en ik die de website representeer legitimeert. Maar in het ‘moderne tijdsgewricht’ en het hedendaagse ZZP-schap (ik ben nu een ‘kleine zelfstandige’, hoe ongelooflijk dat eigenlijk ook is) is de presentatie van het IK wel belangrijk. Maar moet ik nu op deze website mijn hele spannende doopceel lichten? Is het IK nu zo belangrijk dat het mijn belangrijkste marketingembleem of marketingmiddel is? Met andere woorden en kort door de bocht: Wat moet je op zo’n website als deze nu aan beelden en informatie kwijt? Archaïsch aandoende plaatjes van hooiwagens, of antieke of in ieder geval foto’s van vroeger? Of foto’s (al dan niet in scene gezet) van de personen die ik ga interviewen of lang mag spreken en mezelf als aandachtig kijkende quasi journalistiek geklede gesprekspartner? Ook daar voel ik niet zo veel voor. Dus heb ik maar mezelf pontificaal op de voorpagina (HOME-page) van de website neergezet. Per slot van rekening gaat u als opdrachtgever of als geïnteresseerde ook vooral met mij in gesprek, eh, ga ik met Je/U in gesprek… en is dat misschien waar aan gewend moet worden. Misschien is het handig om daar niet veel meer achter te zoeken en me dan wel goed te vertrouwen. Ik kan goed luisteren (anders is deze onderneming op drijfzand gebaseerd) en dat is misschien, maar hoe dan? zichtbaar op deze site…


read more

Een nieuwe website, een nieuw geluid… Dat is natuurlijk vrij naar de eerste zin van ‘De Mei’ van Herman Gorter.
Dan is het hier ook de plek om mijn goede vriend Joost Hölscher zeer te bedanken voor zijn geweldige inzet de eerste website vorm te geven. Inclusief het visitekaartje.. Dat je hier ziet : portretvanu visitekaartje voor uwpinie pagina

Prachtig, niet?! Als je goed kijkt zie je een foto van mijn hoofd op de achtergrond. Probleem bij het drukken van het kaartje was dat ik iets te voorbarig vertrouwde op de drukker en zomaar 500 ex. bestelde. Was anders dan hiernaast, de tekst onder mijn naam slecht te lezen.

Nu ik een nieuwe website heb zal ik dit visitekaartje óf opnieuw laten drukken óf opnieuw vormgeven en dan dus opnieuw laten drukken.

De nieuwe website, gebouwd met WordPress en met dank aan Silviya Sobaci van Sobaci Design en mijn onvolprezen neef Wiro Oudejans, die die geweldige foto’s heeft gemaakt die u op de website kunt aanschouwen, is sinds ongeveer één week in de lucht.

Ik hoop dat u deze mooi vindt. Natuurlijk ben ik benieuwd naar uw commentaar, mocht u dat willen geven.

 


read more